Pechvogel

Vandaag weer een blogje van mij. Ik heb namelijk tijd teveel en ik zal je uitleggen hoe dat komt. Ik ben namelijk afgelopen maandagavond van de trap gevallen. Ik lette niet op, had mijn telefoon in mijn hand en zag daardoor niet dat ik nog één trede moest. Ik dacht dat ik er al was, maar dat bleek dus van niet. Tip van mij: niet op je telefoon kijken terwijl je van de trap gaat. Dat deed ik dus wel en nu lig ik met mijn voet en onderbeen in het gips.

Ik had veel pijn aan mijn voet toen ik net gevallen was, maar ik dacht dat het wel over zou gaan. Ik was op het werk (moest namelijk middag en avond shift werken) en wilde naar buiten om te eten. Dat deed ik ook nog, maar toen ik terug op het werk was voelde het toch niet fijn. Het zag er ook heel dik uit. Een collega zag mij en hielp mij het te koelen en stuurde mij naar huis. Dus dat ging ik. Onderweg naar de tram deed het pijn en ook van de tramhalte naar huis (en de 4 trappen op) deed ook pijn! Thuis heb ik het weer gekoeld en in bed ‘s nachts ook. De volgende morgen was het nog dikker en blauwer en besloot ik de huisarts te bellen om er even naar te kijken. Ik had meteen een afspraak voor half 9 ‘s ochtends.

De trappen waren echt een hell om op en af te lopen. Vreselijk! Eenmaal daar ging de huisarts even voelen om te kijken waar de pijn zat. Ze verwees mij door naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto, dus toen ik de deur van de huisarts net uit was heb ik meteen gebeld om een afspraak te maken. Ik kon kwart voor 10 terecht. Thuis heb ik nog even wat gegeten en toen ging ik op naar het Sint Franciscus Gasthuis. Ik moest mij eerst melden bij balie 105 en toen ik eenmaal aan de beurt was gingen ze eerst foto’s van mijn enkel maken. Ik hoorde ze nog zeggen dat dat er eigenlijk wel goed uit zag. Maar toen mijn voet aan de beurt was met foto’s maken merkte ik dat dat wel anders was. Ze meldden mij dat er een scheurtje in mijn bot zit en dat ik meteen naar de spoedeisende hulp moest gaan. Dus daar ging ik heen.

Ik moest er zo’n 30 minuten wachten voordat ik door een medewerker werd opgehaald en naar een kamertje werd geleid. Daar mocht ik op een ziekenhuisbed liggen. Er kwam een coassistent aan die mij weer wat vragen stelde, zoals hoe het kwam, waar het pijn deed, wat ik nog kan qua bewegingen. Ze ging verslag uitbrengen aan de arts en zou later bij mij terugkomen. Dat duurde zo’n 10 minuutjes, maar toen kwamen ze beide (de arts en coassistent) en ze vertelden mij dat ik in het gips moest. Gelukkig geen operatie. Maar wel gips, zowel om mijn voet als ook onderbeen. Ik heb spalkgips gekregen. Dus ik mag er niet op staan of op steunen en kreeg daarom ook krukken. Volgende week krijg ik anders gips, waarschijnlijk loopgips. Ik hoop dat dat een stuk makkelijker is, want dit gips is echt super onhandig! Ik kan bijna helemaal niks. Lopen (met krukken) is heel vervelend en ik doe er 5 keer langer over.

Zo ook naar huis gaan. Mijn gips was gezet, ik had de krukken dus ik kon naar huis. Tom was met mij mee, gelukkig! Het kleine stukje van het ziekenhuis naar de tramhalte was echt verschrikkelijk. Het is echt heel zwaar! Ik ben krukken totaal niet gewend, het is de eerste keer in mijn leven dat ik een been in het gips heb. Er kwamen al 2 trams voorbijgereden die we gemist hadden. Serieus, het is normaal een minuutje of 3 lopen naar de halte. Eenmaal in de tram bleef ik maar staan, want opstaan vanuit een stoel met krukken vond ik wat te riskant. Nog nooit gedaan! (Inmiddels wel ervaring mee trouwens.) We moesten helaas nog overstappen bij Weena op de volgende tram naar huis. En toen van de halte naar huis lopen duurde ook zo ongelooflijk lang. Ik heb wel twintig keer (en waarschijnlijk wel vaker) gezegd dat ik niet meer kan, dat het pijn doet en zwaar is. Tom moedigde mij weer aan en ik ben uiteindelijk wel thuisgekomen.

De 4 trappen omhoog heb ik trouwens zittend gedaan. Ik zag mezelf nog niet met krukken de trap op hupsen. Dus op mijn kont tree voor tree omhoog geschoven. Duurde wat langer en was wel wat onhandig met al die bochten, maar ik kwam boven. Het was me gelukt! Eenmaal boven heb ik de hele dag op de bank gelegen, ‘s avonds naar boven geschoven en vanaf woensdag heb ik alleen maar boven op bed gelegen. Ik lig er nu nog steeds, terwijl ik dit artikeltje typ. Ik moet mijn been hoog houden vanwege het vocht in mijn voet (die grote blauwe bult), dus onder het matras ligt nu een berg met kussens en een extra deken. Ik kan ook alleen maar op mijn rug liggen, want op mijn zij ligt vervelend met zo’n zwaar gipsbeen. Dus het is allemaal niet heel gemakkelijk. Ik baal enorm en vind het heel dom dat ik niet gewoon opgelet heb. Maar goed, ik moet er maar het beste van maken. Ik heb gelukkig Tom die veel voor mij doet en Damon die mij gezelschap komt houden.

Ondanks de erge pijn (waarvoor ik paracetamol slik) probeer ik mij redelijk te vermaken. Ik kijk series en films op Netflix, ik lees wat op mijn ereader en heb wat tijdschriften hier liggen. Maar toch.. ondanks al dat vermaak verlang ik zo erg om gewoon op te staan en naar buiten te gaan. Ik mag komende week wel weer naar buiten, weer naar het ziekenhuis voor het andere gips. Daar zie ik wel erg tegenop, vooral omdat ik zo’n eind met krukken moet. Maar ik heb nu al besloten dat ik niet met het OV ga, maar gewoon een Uber bestel. Lijkt mij veel makkelijker! Ik heb dan nog wel de trappen waar ik vanaf moet, maar dat doe ik dan wel weer zittend, schuivend, tree voor tree.

Ik hoop dat ik niet al te lang in het gips hoef en dat mijn voet snel geneest. Wat een pech…

Dit vind je misschien ook leuk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *